Wychodzę na chwilę

schyłkiem ulicy zamarzłem było daleko i dalej się zdawało tylko ludzie, cisza i to co wiedziałem a było tego nie wiele, czekałem twarze niby te a powykrzywiane i strupy ścian drogę wskazały tak w cieniu zawiasu drzwi niedopracowane jeszcze oknem za mną przed siebie sam innych poznałem byłem tam i ja ale dalej ulica znana mi jednak szkoda, że tak często przeze mnie odwiedzana.