I wiatrem i z tobą

znowu patrzysz na mnie i widzę że upadniesz na dnie jak tak można patrzeć?! sklerotyk zawodów i muzyk gardłem pieje Bóg zanuci wiatrem pola kowal dorzuci werble romantyk zgrzebnie piecem prawdę marzeń okaże i czym będzie szczęście gdy zbijesz bańkę? bańka! moje skarbie! zarobiłem się dla ciebie czy patrzeć jeszcze jest coś warte? gdy okryłem twe ramiona własnym ciałem, to jak trup gdy w końcu zaśniesz przyjdę znów! W nocy puka do twych drzwi zimny wiatr z ciemnych alejek jeśli to co niesie, nie jest szczere zapomnisz, zamkniesz zostanie pragnienie. A ja biegać będę w pola po nocach dnia słońca bo zapomnisz przecież kim jestem, dokąd lecę!