Na brzegu świadomości

zabrały mnie odmęty świata nieskończonych tajemnic w których wytracone lata każą widzieć coś pomiędzy prochy pod okiem spopielone łzy ze spojrzeń całą wagą martwego ciała musiałem dojrzeć w moment piękna bajka ale to klatka ruszają się tylko trochę stoisz na wyrwie skalnej oniemiała, że ocalałaś nie potrafię tam patrzeć przez krzywdę na nas rzuciłem się w wir bo wybaczam co fala przyniesie na brzeg tylko przez piasek jest moje prawda i stare fotografie przed spojrzeniem okiem trzyma za gardziel grzech nie potrafię i macam przez wykręcone palce tekst jak jest na prawdę daj mi spojrzeć też!