Z chwilą uniesienia

Słowa częściej ranią niż twoje spojrzenia W nich i bez ciebie... Jestem bez znaczenia Nawet gdy warkną... Pozbawisz odzwierciedlenie. Czytałem Ci list przed lustrem O tym, jak umieram Manifestując pęknięte Kryjąc skrawek kartką, serce Martwy punkt, spojrzenie puste Nie odbija dziś nieba! Nie ma w nim matki i ojca Chociaż to trudne! Nie ma rodziny, wspólnego chleba Tylko wyplute strzępki z marnym jutrem odbitego spojrzenia wżartego na atom w karty zapomnienia... Patrzyłaś jak umieram I nie widziałaś człowieka Tylko stado i że nie warto Pomagać, gdy jest potrzeba! Spaliłem Ciebie z kartką Twój portret z martwego drzewa Bo niósł za mną grzechy Tam gdzie wszędzie czarno Z popiołem i węglem ,,Ja się nie zacząłem!" Rzucając hardo, gdy cierpisz ,,Znów Cię nie wybiorę!" Płonęły łzy tylko przez moment Płonęły wierząc że odrodzisz się jak Feniks...a serce? będzie moje!