Ludzie których mijamy

Przechodził raz starzec Pytając mnie o drogę Rzekłam żem za młoda I wskazać jej nie mogę Przyszła i starowinka Poczęstować chciała Lecz ja nie jem przyszłości Której nie widziałam Sponiewierany przyszedł człowiek Oczekiwał mej pomocy Mnie uczono nie ufać Mimo, że on już krwią broczył Zapałętało tam się dziecko O cukierka poprosiło Dałam jeden, chciało więcej Na oczach w wilka zmieniło I mijał mnie też jeden bogacz Nic nie potrzebował z pozoru A też jednak czekał ratunku Nie ode mnie- od aniołów I chodzą tak wciąż co chwila Młodzi-starzy, Pan-parobcy Oni wiedzą, jak jeden mąż Boją się głuchych szeptów nocnych