Niedoskonały ideał

Chciałam twarz wyrzeźbić z wosku Moją twarz, bez żadnej skazy Wolno cięłam tak po troszku Wiele długich małych razy Chciałam uśmiech Mona Lisy Włosów piękne, lekkie fale Śladem tych woskowych krzywizn Zmierzałam od siebie dalej Gdy skończyłam moje dzieło Nawet siebie nie poznałam I poczułam wielką niemoc Że w głupocie swojej trwałam Wyrzuciłam z wosku bryłę Jako, że nie była lustrem Pomyślałam krótką chwilę Zwątpienie odeszło puste W nich dostrzegłam swój ideał W tych drobnostkach nieuważnych I choć ideałów nie ma Z lustra na mnie jeden patrzy