Promienie

tak jak po deszczu wschodzi tęcza w ławicy kropel stawia kroki tak wzeszła nasza wspólna gwiazda lecz nagle skryły ją obłoki i tak jak ranek jest po nocy nieśmiało skrada się po skwerach tak samo słońce świeci pełnią lecz po południu już umiera te nasze chwile są jak album ostatnia strona całkiem biała ja bowiem znikłem gdzieś w oddali a ty na zawsze tu zostałaś już nie znajdziemy jednej drogi będziemy błądzić niczym cienie by w okamgnieniu zniknąć razem tam gdzie chowają się promienie