„ Sen Apokalipsy „

Połacie Aniołów rozlane z czułością Wspominają spotkanie z głazami Nieba Na błękitnej hali podlanej Wątpliwością Której nocą przyświeca Gwiaździsta Rzeźba Pod Ich majestatem, wygnane rzesze Pożartych jadem Tolerancji krzyżowców Lgną w twierdze fanatyzmu ostrząc miecze Wykute na serca tęczowych wędrowców Nieruchomo mijają stosy płonących Niemych owoców kilku chwil zapomnienia Poddanych pijanym sumieniom kojącym Bez iskry walki, bez szans ocalenia Starcy schowani przed tym poruszeniem W ciasnych ,prywatnych katakumbach Umyci łzą śmierci, wytarci jej oddechem Co chwilę tańczą na przeszłości gruzach Krzycząca nisko czerwień serc Pozostałych Wraz z nową modą ,traci na kolorze W tym sezonie barwa apatii narzbmiałych Czaruje ludzkie mrowiska w szklanym odbiorze I tylko tchnienie trzyma niewidzialną tamę O duszy przęcietej oświeceniem i wiarą Od wieków walczącej z pierwotności skazą Tylko tchnienie utrzyma rwiące wody szkaradne