Szamanka stoi przy skale...

Zbigniewowi Herbertowi Szamanka stoi przy skale zwanej Wiecznym Deszczem przeszyta wilgocią konającego poranka to co się teraz wydarzy odczyni stulecia jej krzywd – one kształtowały góry i doliny Dręczy się myślą jeszcze o własnej odmienności spogląda w lustro żywiołu jak święta nierządnica – ci którzy ocalają żyją pod obstrzałem sprzeczności I oto wyłania się z wnętrza niczym z żebra Kosmosu ten który nie miał prawa tu dojść hermetycznie zamknięty w swoim czarnym kwadracie osadzony niczym twierdza na krześle piękny jak katedra w puszczy Dom - powiada w nim każda cegła jest okiem milczącym Długo nie mogłem w nim stanąć wyhodowałem las i pokolenia ptaków pożegnały gniazdo Ty musisz zapomnieć dla mnie wybór nie istniał – pamięć stanowi ojczyznę sumienia Zapomnij by nieść ten wysoki dźwięk który spływa znikąd ku ciszy doskonałej – reszta jest szumem popiołów skowytem dwunogich *** Szamanka rusza ku skale zwanej Wiecznym Deszczem by stanąć bliżej by Słów zabrakło nazywających odrębność między rozpaczą nieuchronną a szczęściem przeznaczonym Jesteś teraz kamieniem? niemożliwym spełnieniem w symbiozie pojednania się z nikim? Opuściły cię oczy opuściły zęby gehenno możliwości wszelkich I oto stoi na drodze kamienia Dom – powiada Dom runął Zapomnij Dom – na zgliszczach rodzą się pomniki – nie życie Historia wędrówek kamieni dłuższa jest niż dzieje tak zwanej ludzkości Szamanka uniosła oczy ku światłu na pożegnanie rąk i ucałowała go całym niepojętym Ciałem i rzuciła za siebie jakby urok rzucała na mrok - miała przecież stanąć w Ogniu czyli w środku po to tu szła a stoi w cieniu niepodzielnie i teraz wieczne przed nią ukojenie Życiorysy kamieni piszą historię rzek – rzecze do siebie niemal do nikogo wieczorem doszczętnie spełnionej Nocy