Przejdź do treści

Kobieta Lód

Egzystencjalne
z nadejściem zimy zamarzają myśli usta pokrywa lód gruby jak tafla na jeziorze tylko ciepłe ciało rozgrzewa trzewia skostniałe krew wznawia krążenie wraca życie na chwilę potem znów nadchodzi arktyczny powiew lodu gdziekolwiek idę ciągnę go za sobą ------------- wiersz inspirowany opowiadaniem "lodowaty mężczyzna" H. Murakamiego :)
89 odsłon

Komentarze (3)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

zyga66 10 lat temu
no mnie się kojarzy z Królową śniegu, Andersena ;) pozdro :)
ryty 10 lat temu
niosę go za sobą?
...
bo wg mnie powinno być ciągnę :
wiesiekza 10 lat temu
czy oziębłość i lód, mysle ze nie, raczej oczekiwanie na wczesna wiosenna miłość )+

Menu

Dodaj wiersz

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać wiersz.

Dodaj wiersz
Twoje konto
Shoutbox
0 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie