Siła

jak pisać kiedy w sercu pustka niszczycielski wir ciągnie w dół przyzywa do otchłani ciemnej gdzie nic i nikt nie znajdzie jej szare dni pełne udręki psychiczne wypalają blizny wilgotne usta skamieniały w niemym krzyku obłędu nie wie jak a może nie chce z głębin piekieł wydobyć się gorąc pochłania ją i spala pada twarzą tuż przy dnie ogień jednak chwyta serce gwałtowny wzburza gniew nie pozwoli lękom zniszczyć piękna co się kryje w niej nawet jeśli wrócą kiedyś przed jej mocą ugną się nie da w oku zamigotać ani jednej smętnej łzie