Największy Dar

Tam, gdzie wstęga dziurawych szos Gdzie każdy szuka własnych dróg Wśród tętnu kopyt słychać rytm Na wschód, na wschód, na wschód. Gdzie ludzie dumni Gdzie nigdy nie zagości wróg wiatr śpiewa smutną pieśń Na wschód, na wschód, na wschód. Kraj bohaterów, co krew swą oddali Kraj, u którego sam mam wielki dług Pod nosem nuci smętną melodię Na wschód, na wschód, na wschód. Wierzba chłostana wiatrem Wyznacza bohaterów grób a liście jej szeleszczą w nocy Na wschód, na wschód, na wschód. Rzeka, co setki już pochowała I nadal nieokiełznany jej bród, której woda cichutko szumi rozkaz Na wschód, na wschód, na wschód. I my, ojczyzny oddani żołnierze Miarowy utrzymujem chód I butów stuk jak zegar tyka Na wschód, na wschód, na wschód. A broń na ramieniu naszym Pal, nabij, gotuj się na huk Wśród grzmotów strzał muzyka gra Na wschód, na wschód, na wschód. Aż ten z flagą na ramieniu Martwy pada na bruk A Anioł Śmierci do ucha szepcze Na wschód, na wschód, na wschód.