Chlew

gdy pojąłem bagno świata pokochałem swe marzenia mogłem bowiem w nich czarować tworząc światy bez cierpienia niebywałe są to chwile gdy się człowiek bawi w Boga lecz powroty z rajskich wyżyn są okropne, wszędzie trwoga bo w tym świecie pokręconym i przez Boga i przez ludzi przeżyć może tylko bydlę sprawiedliwy wnet się zbudzi i gdy spojrzy na świat wkoło jak Sodoma tknięty winą może dalej śnić na jawie lub jak inni zostać świnią świnia jest to takie zwierzę co je karmią pomyjami smętnie dumam patrząc w lustro jak my wszyscy wyglądamy i pytanie sobie stawiam gdzie tu uciec z chlewu świata? w którym chrząkasz tak jak reszta albo klątwa na cię spada lecz szczególna świń przywara dziś najbardziej mnie przeraża im się mocniej postarają tym rzeźnika większa gaża więc przed ryjem z lustra wiejąc i świniami z otoczenia jak duch znikam w swej krainie tej bez głupców, bez cierpienia.