Ekwipaż na koniec świata

Ranek zaczął się Horacym Śnieg, Kamena i Sorakty. Łyk imbiru z krwawej łaźni Na zatoki, co przepadły Nocą mrozem podszywaną Sennych marzeń jawną męką I na wszelkie jej radości Led-solarną latarenką. Chociaż mówią, że nie warto Przecież nawet w wielkiej złości Czeka nas tu, ładnych parę Dni ciemności! Dni ciemności! Magnezowe surv-krzesiwo Nawet mokre się rozpali! I windsurfing, kieszonkowy Na wypadek wielkiej fali. Jeszcze tylko ryżu worek Patrzę – wrony siedzą w rzędzie Niech zabiorą je do Tworek Nic nie będzie, nic nie będzie! Wtem przybywa poniewczasie Myśl ostatnia desk-topowa W starej księdze napisano: I nie będzie się gdzie schować. Krew i ciało nie dziedziczą A wybranych jest niewielu Więc nie warto ciąć pazurów Lepiej zaszyć się w fotelu. Medytując kontemplować Co przebaczyć, komu trzeba Komu bilet z pozdrowieniem Zafundować! - Wprost do nieba.