Kundalinii

Rzeźbię cię jedwabistym słowem Otaczam oddechem, szeptem Karmię chlebem, nie głodem Kocham, oddycham, jestem. Odpływam, odchodzę, a niewidzialna nić Za nami, na wietrze drga, unosi się Powracam z dali w dal i dłoniom daję pić I jesteś ty, i jestem ja. W alabastrowym uśmiechu, ukwiecona czarem Przekraczając czystość, od świętości do grzechu Przelewasz swą jaźń nad moje otchłanie Rozpalając ogień w mym piecu w bezdechu. A skra tabunem w pogoni Nagim wstrząsając grzbietem Wśród pełgających nocą Stad narowistych koni, W ciał zakamarkach rwąca W dal wibrującym echem. I znów koło ciebie stojąc Pieszczę oddechem, szeptem Tak blisko, tutaj, obok Kocham, oddycham, jestem.