Krzyk

Nie umiem Ci tego powiedzieć więc rozkołyszę trawy nie dotykając źdźbła wyjdę naprzeciw dotknę dna duszy bosymi stopami... Nie poczujesz a wejdę Ci w krew rozpłynę się we mgle myśli milionami atomów wieczności wejdę do Twojej głowy zasadzę wielki krzyk Nie mów nic nie krzycz milczenie jest bardziej wymowne od tłumu skazanych na śmierć... Wstań Idź Pod skórę wślizgnęłam się cieniem nie broń się przed oczywistym i niepodważalnym zaczerpnij pełną piersią oddychaj zatrzymaj oddech To nic Świat albo krzyk To Twoja ostatnia pełnia bojaźliwego księżyca Świeć ile sił.