Przejdź do treści

Szklany umysł

Melancholia
Odpowiedz mi ciszo szklany umysł nie zniesie więcej niemego filmu życia... Czarno białe dłonie niepewnie zasłaniają horyzont słońce nasiąka bladą nocą bez gwiazd.. Przestrzeń pochłania proch i pył człowieka, który był lecz już go nie ma Nie umiem płakać stałam się suchym powietrzem kiedy zużyjesz cały tlen zginę..
69 odsłon

Komentarze (8)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

ryty 11 lat temu
jak wszyscy, zamienisz się w azot ;p
zyga66 11 lat temu
...płomyk...pozdrawiam :)
JKZ007 11 lat temu
lubię taki klimat:) niemego filmu życia - niezbyt dobra metafora dopełniaczowa, ale ja byle czego nigdy się nie czepiam:)
K
kaja-maja 11 lat temu
z braku widzenia sztuczny tak nie smakuje jak natura swobodnie oddycha a jego sztucznie trzeba dźwigać w:):)
Helen 11 lat temu
jesteśmy pustą przestrzenią ponoć:) Vercia....powietrza ci u nas pod dostatek:):)jeno haustami czerpać:*:*:*
*Mystique* 11 lat temu
bardzo osobiste i głębokie te Twoje wiersze, lubię to;)
mkc47 11 lat temu
jak to u mnie,lekki retusz ale + :)
Vera 11 lat temu
Dziękuję wszystkim :) :)
2 online

Menu

Dodaj wiersz

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać wiersz.

Dodaj wiersz
Twoje konto
Shoutbox
0 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie