Otoczony opieką

Przyszedł do mnie, rozsiadł się wygodnie. Popatrzył na mnie swymi oczami w myślach, szepcząc: jesteśmy tacy sami. Spojrzałam i ja na niego, trudno nie było, skoro zasiadł naprzeciw. Jeszcze jednego łyka czarnej wezmę i rozmowę zacznę. Zapytałam więc przybysza: Co Cię w me strony sprowadza? Milczał. Robiąc się szary, znikał w otchłani mojego wnętrza. Rozpychał się strasznie, mimo iż zgody nie wyraziłam. Jakby miał wyssać ze mnie energię. Rozgościł się na dobre, siadając w duszy skromnie. Teraz płacz — wolał, bo jestem przy Tobie. Nie on nie był wrogiem. Lecz samotny, zagubiony i zmartwiony, więc został przeze mnie adoptowany smuteczek mały.