„Pośród deszczu”

Kolejny raz spływają po policzku łzy. Cicho płacze gdy śpisz. Ty. Kolejny raz zraniona słowem, odczuwam ten sam ból. I wciąż szukam usprawiedliwienia, lecz nie znajduję w tym pocieszenia. Zawsze twierdzisz że przesadzam, to nie ja się od Ciebie odwracam. Wsparciem Twoim krytyka , zawiodłam Cię, choć to dla mnie trudna rzecz. Być może nie sprostam Twym wymogą, może powinnam iść własną drogą? Powoli stajesz się trucizną. Jestem zmęczona swoją słabizną , lecząc bliznę za blizną.