Szczęśliwy parasol

Szczęśliwy parasol Na tle ciemnego nieba. Rozłożone chmury płaczą. Tak szlochając życie dają , nawet się nad tym nie zastanawiając. I nucą piosnkę , same o tym nie wiedząc. Kiedy kropla za kroplą gania , to wtedy jest zabawa. W tłumie dumnie moczą trawę , dlatego ma potem piękna barwę. Nascycone kwiaty wyglądem czarują. Całą okazałość pokazując. Tylko ziemia wybredzać potrafi. Zmieszana z błotem narzeka potem. Kałuże czarne nie schludnie leżą. Same się przecież nie mierzą. Kamyki szare połysku dostały. Jakże się potem uroczo śmiały. Z radością wypatrują znowu wędrówki łzawiącej chmurki. A gdy radość nimi włada. Uczucie w piękne kolory zmieniają. Nad horyzontem ukazując , wśród pięknej tęczy pozując. Takie małe , kropelki a jakiż to świat dla nich wielki. Chodź przezroczyste , mają swą misję . Przyjaciel wierny z szafy zeskoczył do tańca z nimi uroczo drga. Kąpiąc na niego ożywiły barwy teraz parasol nie jest martwy.