najbardziej lubię, kiedy się śmiejesz

staccato dźwięków ostro zmysłowych jak gdyby perły ktoś rozsypywał po szklanej tafli z bardzo wysoka najpierw się uśmiech zapala w oczach serią złocistych figlarnych iskier później w dół spływa falą łagodną kiedy obejmie każdy cal ciała zadrgają usta zmarszczy się nosek piersi spłoszone skoczą jak sarny łzy rozbawienia wycierasz mówiąc kochanie znowu mnie rozbawiłeś tym szeptem nie w porę – qui je t`adore! 2009