Zaparcia. (Ot, bytu problem).

Kiedy miewam silne zaparcia mentalne, nocą nachalnie duch egzystencjalizmu przysiada się do mnie nieproszony, jak gość co ni stąd ni zowąd na cudzych przyjęciach zjawia się i kładzie mi kawę na ławę, wyjaśniając bytu i nie bytu sedno, trafiane ze swadą i dużą swobodą. Jest mi wszystko jedno, bo nic nie rozumiem. Neurony luzem siadły i strajkują we włoskim proteście przeciw przeciążeniom, lecz z czasem pojmować nareszcie zaczynam ten dylemat księcia - „to be, or not to be.” Bo alternatywy nikt w tej kwestii nie zna, ja też nie. Milczę, bo reszta jest milczeniem. Rachunek proszę wysłać za zaliczeniem bez czelnika poczty pantoflowej.