zen nocy letniej

wieczory nadchodzą płonąc wrzosowym fioletem wprost w zachodzące słońce w olśniewającym kiczu i gwiazdy zaczynają iskrzyć zmuszone przez noc do pracy gdyż na Księżyc nie można wcale liczyć znów jest na nowiu - stary łysol lubi się byczyć nieustannie szeleszczą źdźbła zbóż i grają świerszcze jest romantycznie i tak swojsko tylko ktoś ryczy w oparach wódczanych; / jeszcze po kropelce, jeszcze.. / i już wiem, że to nie kraj nad Avonem Szekspira tylko polska wieś sielska łagodna i spokojna – za dnia ludzi nie widać bo jest pełna konspira za to nocą rozlewa się woń hary upojna trwają rodaków rozmowy, składa się przysięgi; /stary jak ja cię kocham , więc wypijmy na zgodę/ wszyscy zostają wpisani do Guinnessa Księgi ; mimo promili zachowali życia urodę! 2010