Herbata parzona w zimnej wodzie

Nie zatrzymuj chmur i tak odpłyną Nie zatrzymuj go I tak odejdzie Płaczesz Są dłużej lub krócej więc nie zatrzymuj go i tak odejdzie Małe miasteczko w sercu Wschód – Zachód Świta Wychodzisz Wracasz Świat się śmieje Oddychasz w rytmie mechanicznego popędu Graj wisznu graj... Napęczniałeś do granic pokoju Czy ty mnie kochasz? Kochanie, słoneczko moje Rozumiem ale nie chcę wiedzieć A ja przychodzę ze świata tłuczonych popielniczek, szklanek i talerzy szklany, ostry świat zlewa się z moimi łzami i wiruje nade mną Już nic nie widzę, słyszę tylko Trzask Drzwi Światło zapala się i gaśnie, zapala się i gaśnie Zasypiam... Nie, nie potrafię Spójrz w górę Tańczą papierowe rybki pod sufitem Na mojej poduszce są chmury, jest niebo A tam za ścianą ktoś śpi Odlana z zimnego metalu To moja mama Dla Niej jak herbata parzona w zimnej wodzie Zapłakane, nieszczęśliwe dziecko tyle widziało, tyle słyszało Zapłakane, nieszczęśliwe dzieciństwo Na granicy niewinności i łamanych stołów krzyków, trzasków, obelg kilkuletnia istotka osiąga orgazm Po czasie myśli Dobrze, że to schizofrenia