Myśli rozbiegane

Myśli rozbiegane w wiersz się nie chcą składać rozumem bezradnym znów zaczęły władać pewna myśl – tęsknota do dziecięcych czasów wraca wciąż uparcie do kieleckich lasów ta żądna przygody w Tatrach pozostała z przełęczy Zawratu patrzy oniemiała radosna myśl dzika na Mazury zbiegła nad brzegiem jeziora w trawie sobie legła inna z tych niesfornych kosmata w dotyku przesiewa bursztyny na plażach Bałtyku cicha myśl nieśmiała co się w sercu chowa nigdy nie opuszcza bram miasta Krakowa bądź tu mądry człeku twórz strofy liryczne gdy myśli uciekły w miejsca idylliczne