Pożarta

Upoluję cię o świcie na ścieżce do wodopoju pośród stada sępów przy chichocie hien zasiądę do stołu lew je pierwszy dobiorę się do twego serca pożrę w całości w uścisku potężnych szczęk pęknie delikatna czaszka nie zmarnuję żadnej z twoich myśli przełknę każde twoje spojrzenie skryte w szklistych oczach z czerwienią języka wyrwę wszystkie niewypowiedziane słowa wychłepcę krew gorącą nie roniąc ani kropli jednocząc nasze dusze nasycę się twoim ciałem innym zostawię niewiele nie lubię się tobą dzielić pękając z przejedzenia ułożę się w cieniu szczęśliwy nikt mi już ciebie nie odbierze