wzrok ku niebu

na Twojej mapie – zmysły otwierają ciszę piszę i wiszę w dżungli umysłu zapuszczam się głęboko na linach obserwacji co pod ów czas się stało, należało się, runęło leśnym runem piszę i wiszę wiatr rzeczywiście uderza bardzo rozpuszcza zaległości wstrzymywanego oddechu tam, gdzie chwile zbyt w pamięci i nie jedne przyzwolenia w obecnym stanie rozkładają się - wzrok ku niebu! tam, gdzie chwile naszej obecności jakby struny głosowe nie do nas należały i drgały mętnie rozkładają się - wzrok ku niebu! piszę i ciszę oswajam, och, już nie duszę duszy swej! jesteś wszystkim czego doświadczam zmysłem nieskończoności … co pod ów czas się stało należało się runęło leśnym runem teraz - serce ku Niemu!