Wspomnienie o Krzysiu Lasocie

Zmarł wczoraj nagle na Kolega. tekst wspomnieniowy prozą, ukochana Krzysztofa. Ech Ty Krzysiu diabelnie nie lubiłeś tego "Krzyś" i co wyprawiasz właściwie, znikasz nie ma Cię, może "larum" nie grają to fakt. Bo gdyby grali... pewnie - puściłyby Cię janioły, albo byś im zbiegł. I poleciałbyś na niebiańską samowolkę, zahaczyłbyś o Bieszczady - na piwo ze StEdem wpadł, do niebieskiej tancbudy*. Ale to nie tak, gdzieś tu ktoś opowiada - non omnis moriar, jak to brzmi - niecały a ja sobie myślę że słowo właśnie tak ma - jest siłą - mocą ducha, ubywa wraz z kilko uncjowym bagażem, ale zostaje tu między nami i w nas... . Nieśpiesznie duchy pomykają a jeden jakiś taki dziwny jest, zapomniał słów gdzieś je zostawił. Niepokornie - kanciasty duch, nie pasuje tu, on góralską miał naturę upór i chęć, z kresowo bijącym sercem - kiedy żył, teraz odmieniec jakiś wśród duchów stad. Patrzą i nie wierzą pomylił drogi czy co? Ale to nie tak, nie wszystek umiera człowiek* odchodzi by dalej żyć z Siostra Pamięcią za Pan brat. Zostawia cząstkę energii jej tuman - w nas. Taki kaleki trochę duch, za wiele z siebie dał - ot i wszystko. Czasem piszemy o odroczenie, różną dostajemy odpowiedź czy warto... Oto jest pytanie* czy warto z panem Bogiem zagrać i tak przegramy za jak już to va bank - wóz albo przewóz. A nuż się uda jeszcze potrwać barwnie - chwilę małą, na Gnojnej zabawić się jeszcze raz. Nie marudź więc tam na górze -"larum" nie grają ale to nic, wpadnij na chwilę wśród słów.