złoty sen

napisał Tomasz Michał Jeka © nie przerwie ciszy klinicznie skomponowane wnętrze pogrąża się w chaosie wzór za mozaice odchodzi płatami łuszczy się wraz z powierzchnią realnego kształtu powieki kleją się do siebie na styku wyrasta cierń strojąc się w kwiaty w fazie rem zachwianej rzeczywistością krzaczasto jeży się linia zmierza niebezpiecznie na szczyt wodospadu z rykiem wody przychodzi przebudzenie w sinym spojrzeniu utkwiły grudki wypalonego żaru resztki złota pieką nieznośnie przemożnym pragnieniem ukojenia sczerniały kwiaty ucięte nożem łodyga samotnie szuka nieba bez możliwości odrodzenia