razem

w tajemnicy codzienności w sekretnej skrzyni zwykłego dnia szukam cię między rytualnie utrwalonymi gestami na fotografiach pamięci o twojej twarzy śledzę twe zmieniające się spojrzenia zlizuje z nich światło ma smak minionego stoimy naprzeciw siebie czekając kto pierwszy podejdzie nocą krok po kroku mozolnie wspinamy się krętymi schodami bez poręczy nie wiem na szczyt czy na dach krokwiami żebrowany ze zmiennym poszyciem w powiewie ciszy w porywie milczenia z dziurawych fałd chmur sierpem wyrzyna się księżyc tak bardzo chciałbym uwierzyć w radość codzienności w sekret zwykłego dnia