nierozumny człowiek

nie potrafię zrozumieć szumiącego zboża kiedy w polu stoi suszy swe kłosy po nocnej ulewie albo gdy wzburzone krzyczy do żniwiarza z prośbą o dłuższe życie lub tańczy z wiatrem tak pięknie bo z milionem innych ziaren nie potrafię zrozumieć ćwierkających ptaszków rozbawionych w sadzie opowiadających sobie nawzajem historie o ludziach bez skrzydeł co tak stąpają po ziemi i martwią się o każdą strawę a im tylko kropelka wystarcza nawet nie ta w morzu nie potrafię zrozumieć letniej burzy krzyczącej z oddali ciskającej pioruny dookoła bez wstydu i bez skrupułów siłą swoją przesilną z pewnym okiem i celnością przecudną nie potrafię zrozumieć języka rybek pluskających się w wodzie które bez powietrza żyć mogą i w swej spokojnej głębinie odprawiają modły dziękczynne o zmienne prądy nigdy nie zrozumiem co szepczą białe obłoczki tam na nieboskłonie zapewne patrzą na mnie z wyrzutem że jak to człowiek może się czuć tak niebiańsko odpływać i pławić się tak jak i one bliżej słońca,bliżej księżyca ale za to dalej od życia. -------------------------------------------------------------------