Jej samotność

Zwierzała się jemu ze, jestem samotna A on to rozumiał Ta wielką mydlaną potrzebę kochania Stawał przed nią na tle burego nieba Ciągle nieruchomy Ciągnąc cisze Lekko podrapaną Przez jej usta i dotyk Co chwilę szarpiac za ramię Z oddali prosił o zrozumienie Ze każdy ma jakies powołanie Przekonywał ze, nie przegania samotności tylko skonczył się sen o motylu na płatkach rózy Na którego można juz tylko patrzeć.