o dwojgu takich co bardzo (nie)chcieli

spaliłem mosty ale mam klucz do twojego pokoju wieczorne majaczenia w samotności poranek znów chłodny jednak tekturowe wspomnienia już nie męczą przestały nieświadomie przekształcone w niebyt snu wielokształtną nagość nadrabiam miną czwarta kawa stawia na nogi piąty papieros i taniec alternatyw za oknem wychodzę ze stoickim po drodze kolejne blizny mijam drzewa zamknięte na trzy spusty bez ptaków z definicji jak spacer z moralnością pod rękę ulotność skrzydeł za rzeką nie ma już odwrotu mosty płoną pozostałością pragnień ale wciąż mam klucz do twojego niepokoju bo zwariuję przestań w końcu nie być