ostatnie

o życiu rozważania filozoficzne z cyklu gdzie miałem oczy kiedy się rodziłem a przecież miało być tak pięknie teraz rozdarty na pół zagubiony w niedorzecznościach detalami przechodzę sam siebie by nic nie zamarło w pamięci apoteozą przedostatnich rozmów które odeszły w cień o czwartej nad ranem pewnego dnia dom napisany wielką literą przestał mnie kochać rosół z trzech rodzajów mięs zgubił oczy pokryty ogromną pajęczyną nawet kurz zalegający na ostatnich prześwitach nadziei z niedowierzaniem wytrzeszczał gały kiedy natłok spłowiałych myśli lewitował w ciszy sumienia nad poranną filiżanką wczorajszej kawy tylko dym z papierosa dawał znać o poranku przelewałem istnienie kulkopisem na kawałku celulozy uwieczniając list do najwyższego z zapytaniem gdzie zawsze się ukrywa właśnie wtedy kiedy jest najbardziej potrzebny czy grzechy za duże w językach ognia abdykowały moją osobowość do roli wyblakłych pocztówek pisanych z dystansu przegrany szukam jutra odbijam niechciane zamyślenia od pustych ścian wysyłając słowa w eter pomiędzy być albo nie być na rancie wiecznych oczekiwań napisałem smutki zostawiam na stole