zakwiecona

w środku nocy świadomy przebłysk nad czystą wodą źródło rozmowy z bogiem takie marudzenia insoniczne płomienne zorze romantyzm a w paryżu runęło drzewo wtedy nie wiedziałem że słyszę pukanie do wieży eifla albo ciut dalej było nam po drodze słuchaliśmy muzyki chopin miał krem na języku a ty skórką z pomarańczy nacierałaś moje skronie poddały się twoim nutom zamieniłem z tobą tylko kilka zdań o liściach lotach ptaków i takie tam wystarczyło powiedziałem reszty nie trzeba małe tęsknoty wola istnienia dziecinna wiara w szczęśliwe przypadki byłaś wszędzie ogród życia kwiaty twoich ud piersi nie przebrane słońcem nieba mało by twoje oczy podbrzuszem wskrzesiły patrzenie przedmieść za dwie dwunasta ulic śniętych w rozkoszy krawężników które tulą do snu droga droga moja a potem wszytstko wybuchło owocem i znów śnię o paryżu jesteś