bądź

zmory melancholii otoczyły myśli ściskając głowę stalową obręczą skrzyp nagich gałęzi wdziera się do serca niczym szloch straceńców tylko uśmiech jest lekiem na zimne przestrzenie a kropla miłości na czarę goryczy bądź sekretnym miejscem w którym się schronię przytulnym pokojem podczas jesiennej szarugi płomieniem na kominku który ogrzeje zziębniętego wędrowca