Chłopak z Piekiełka*

Gdy wiatr rozwiewa mgły, przeszłość niczym wehikuł czasu wyłania się z zakamarków pamięci. Ulica Długa w Braniewie (choć właściwie krótka) - mały piętrowy domek, agresty i porzeczki, bzy, których zapach upaja jak wino, grusza - stara przyjaciółka, powiernica o słodkich owocach i przytulnym cieniu. Ciepłe dłonie podające świeże bułeczki pachnące pszenicą i uśmiech w oczach koloru nieba. Tam kiełkowałem i rosłem, jak zboże na żyznej glebie nawożonej miłością. Czas nieskalanej duszy i gołębi, z którymi latałem na skrzydłach fantazji. Życie - niczym źródlana woda- świeże i czyste, pełne nadziei, że kiedyś stanie się rzeką żłobiącą koryto w świecie przygód aż do ujścia, gdzie miłość jest chlebem powszednim. Marzenia kolorowe jak motyle. Chłopak z ulicy Długiej długo szukał szczęścia: z deszczu pod rynnę ,ze sztormu w ciszę, z ugorów na żyzne doliny. Gdy srebro pokryło skronie, babie lato utkało dywan do złotej jesieni na długiej Opolskiej **ulicy. *Piekiełko- dzielnica Braniewa w woj. warmińsko mazurskim ** ul. Opolska we Wrocławiu