Przejdź do treści

cztery pory roku

Egzystencjalne
młodość pachnie wiosną jest jak ptak zrywający się do lotu pragnąc zdobyć przestworza pędzi na oślep dojrzałość niczym wyklarowane wino posiada cały bukiet smaków i zapachów tylko ona może zadowolić prawdziwego konesera nasycić zmysły starość już nie ma tego blasku jest zachodem promiennym lub mglistym łezką upadłą na pamiętnik uśmiechem posłanym w niebiosa tęsknotą za nieznanym dzieciństwo to raj lecz nawet w raju są węże wszyscy pragniemy miłości
84 odsłon

Komentarze (2)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

jaropasztii 12 lat temu
życie nie kończy się na starości ,gdy coś umiera to gdzieś rodzimy się na nowo.pozdrawiam w ten ciepły jesienny dzień.w życiu to wiosna i jesień.
ibis49 12 lat temu
masz rację, dlatego wiersz kończy się na dzieciństwie:) Pozdrawiam
3 online

Menu

Dodaj wiersz

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać wiersz.

Dodaj wiersz
Twoje konto
Shoutbox
0 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie