długa droga do domu

dryfowałem przez życie na tratwie złudzeń rozdarty na strzępy z beznadzieją w kieszeni potykałem się na progach niegościnnych domów szukając swojego miejsca błądziłem w labiryncie poległych marzeń na fundamentach kłamstw budowałem pałace burzone przez powiew gorzkiej prawdy jak odys po latach tułaczki odnalazłem przystań w płomiennym spojrzeniu w szczerym uśmiechu w pieszczocie dłoni które mówią tu jest twoja wyspa port gdzie troski i kłopoty podzielone na dwa miłością bijące serca nie przysłonią słońca i gwiazd kotwica z radosnym spokojem zagłębiła się w przeznaczenie odnalazłem złote runo