gdy trzeba odjeżdżać

promienie wschodzącego słońca pieszczą twarz muskają dłonie nie docierają jednak do duszy otoczona smogiem smutku drży jak osika przed burzą opuszczam mrowisko wracam tam gdzie wody leniwie toczą swój nurt a czas łapie drugi oddech nie żal mi anonimowych tłumów zakurzonych autobusów obojętnych spojrzeń tylko tego trybiku maleńkiej oazy która zwalnia bieg samonakręcającej się maszyny twoich uśmiechów rozwianych loków namiętnych pieszczot dających więcej szczęścia niż kopalnie króla salomona ciszy mówiącej wszystko sprawiasz że kaktusy stają się pluszowymi niedźwiadkami a chłodne mury nabierają ciepłych barw tęczy to co obce staje się bliskie obojętne dźwięki symfonii zaczynają czarować serce wyrywa się w stronę wyciągniętej dłoni po garstkę ziemi obiecanej wrócę - zapuścić korzenie