jak nasiona rozsiane po świecie

zapuściliśmy korzenie teraz już każdy ma swoje gniazdo i szczyty zdobyte lub nie mierząc życie własnym ja tylko serca z jednego zrodzone łona biją czasem w tym samym rytmie wspomnieniami wspólnej wiosny gdy krew pulsuje tęsknotą wracają młode lata w pokoju przy jednym stole ogrzewanym kaflowym piecem za oknem szczeka szarik w dochówce* suszą się jabłka i kawałki chleba do chrupania a życie pachnie pszenicznymi bułkami każdy ruszył szukać szczęścia jak sagala** rozbita na kawałki utraciliśmy swoją moc gdy wszystkie części znów się połączą odzyskamy utracony raj tymczasem moje pióro przesyła słowa miłości tęsknoty wiary nadziei że kiedyś wiersz dedykuję siostrom i braciom oraz dalszej rodzinie * dochówka - dawne określenie piekarnika w piecu kaflowym **baśniowy kamień szczęścia