los

siedział w słomianym kapeluszu bawiąc się kolorami zakonnicy przydzielił biały tak - dla zasady niebieski marzycielowi się dostał zielony biedakowi żółty dla polityka różowy dla dziecka czerwonym romantyka obdarował czarny na czarną zachował godzinę i nad poetą się zadumał targał za brodę w obłokach bujał wreszcie zmęczony usnął nad ranem strącił na ziemię kolorów dzbanek te uleciały prosto do nieba wszak dla poety tęczy potrzeba