mglista noc

krakanie kruka brzmi jak wezwanie na drugą stronę gdzie czekają duchy przeznaczenia drzewa niczym niemi posłańcy wyciągają kościste ramiona po drżących dłoniach spływają smoliste łzy wiatr przywiewa zapach gnijących liści anioł śmierci rozpostarł swoje skrzydła zmroził duszę opętał zmysły jak wąż wśliznął się do serca malując wizję kwitnących ogrodów ruszyłem zwiedziony obietnicą wytchnienia łąka była szara smutna tylko czarne motyle krążyły bez celu jak wypalone gwiazdy w bezkresnym kosmosie ogrody się oddalały powieki opadły sen zamykał oczy czas stanął w miejscu nagle mgłę rozproszył blask twoich oczu miłość wyciągnęła do mnie dłoń mówiąc - to ja jestem twoim przeznaczeniem wróciłem do życia