myśli zaplątane w pajęczynie

liście jak barwne motyle nim odejdą zatańczą zachwycą zawirują ostatnim kolorowym pożegnaniem bogini groźna i nieujarzmiona niewiasto o czterech obliczach kapryśna i piękna zdradliwa jak kochanka i wierna jak Penelopa jeszcze nie pora na pędzle i płótno na białe mgły w których gubią się myśli na melancholię płynącą po smutnych bezlistnych drzewach nie wkradaj się do serca jak lis do kurnika nie odbieraj resztek słońca i płonnych nadziei bo tylko one czynią człowieka ślepym na upływające dni grzej do końca niechaj czuję życie póki w oczach niepokorny blask grzej do końca tak jak grzeszne myśli bądź pieszczotą kiedy zdradza czas