Przejdź do treści

nastał czas chryzantem

Egzystencjalne
pochylone krzyże prostują swoje ramiona liście otulają groby barwnym kobiercem modlitwy niczym petycje wędrują do nieba znicze wypalają się jak ludzkie losy w świetle świec ożywają zapomniane twarze przysłonięte wspomnieniami oczy spływają nadzieją
84 odsłon

Komentarze (4)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

K
kaja-maja 12 lat temu
taka cisza przed bólem łzy ukrywa,znicze wplątając w ludzkie losy w świetle świec co twarze jak i dłonie przysłaniają wspomnieniem w cichym :)
ibis49 12 lat temu
Pozdrawiam, Kaju :)
Piękny wiersz :) oddaje uczucia w każdym wersie. Pointa bardzo trafia do serca:) Pozdrawiam.
karioka83 12 lat temu
,,znicze wypalają się
jak ludzkie losy- piękna fraza! Wiersz pełen nostalgii i zadumy, dobrze napisany. Pozdrawiam Andrzeju :)
1 online

Menu

Dodaj wiersz

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać wiersz.

Dodaj wiersz
Twoje konto
Shoutbox
0 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie