opowieść duszy wędrowca

kwitną jesienne chryzantemy po krzyżu spływa krucha łza uronił ją malutki ptaszek patrząc na zdjęcia z dawnych lat wiatr szuka w liściach ukojenia zbyt wiele bólu niesie świat zbyt wiele żalu i cierpienia na jego twarzy wyrył czas przysiadł znużony na gałęzi gdzie milkną kłótnie gaśnie gniew wpatrzony w jasny płomień zniczy bezpieczny pośród starych drzew zaduma płynie nad grobami babcia uśmiecha się przez łzy niedługo znowu się spotkamy a wtedy ci opowiem sny wiatr się pochylił zasłuchany staruszka pogłaskała grób miłość złączyła nasze dusze a śmierć to jedna z wielu prób na niebie zaświeciły gwiazdy wiatr ukołysał się do snu tyle w jej słowach było wiary że nawet jemu brakło słów