pomiędzy światłem i cieniem

pochylam się nad kwiatkiem „pisząc romantyczne bzdety” o jego zapachu kształcie delikatnych płatkach lecz czym byłoby życie bez jezior ptaków gór czym byłoby morze bez fal drzewa bez liści tęcza bez kolorów czy byłbym poetą gdybym nie pochlał się nad kwiatem nie rozmawiał z wiatrem nie słuchał deszczu po co mi serce które nie czuje dusza która nie dostrzega jest tyle hipokryzji fałszu cierpienia w tym materialistycznym świecie że piękno które próbujemy dać – zawstydza człowiek zamyka oczy ubrany w ciasne buty konsumpcyjnej cywilizacji zapomniał skąd wyszliśmy kwiaty są w każdym trzeba je tylko podlewać bo gdy zwiędną – zostanie tylko piasek