pożegnanie z lasem

wchodzę do ciebie jak do swego domu otoczony atmosferą ciszy i spokoju zanurzam się śmiało jak w ramiona matki znamy się niczym łyse konie darzymy szacunkiem i przyjaźnią wiem kiedy jesteś chory rozumiem bolesne skrzypienia gdy spragnione konary błagają niebo o łyk wody widzę oznaki radości kiedy ożywcze krople spływają po wyschniętych koronach nie przychodzę dla runa tylko pełni życia którą roztaczasz dla cichych szmerów wędrujących mrówek płochliwych saren zadziornych jelonków dla zapachu żywicy i śpiewu ptaków chociaż muszę cię opuścić to wiem że będziesz przy mnie każdej wiosny wiatr przywieje zapach szyszek poziomek żołędzi radosne pukanie dzięcioła budzącego uśpione drzewa w słoneczne dni siedząc na ławce w parku będę opowiadał o tobie lipom i kwitnącym kasztanom