prosto z ciszy

kiedy wiosenne słońce tańczy wśród kwitnących jaskrów a figlarne stokrotki puszczają żółte oczka czas staje się lżejszy ciepły wiatr niczym dłoń kochanki wygładza zmarszczki rozniecając w sercu płomienie nowej nadziei odradzające się życie mówi o niekończącej się wędrówce dusze zaklęte w motyle przysiadają na kwiatach jak na dłoni Boga oddycham pełną piersią kiedy na oczach dzieją się cuda nie można tracić wiary