tęsknota za wschodem słońca

las pogrążony w jesieni nie znajduje pocieszenia milczymy oboje pożółkłe liście tulą się do mnie jakby chciały mnie ogrzać resztkami minionego lata samotność urąga stwórcy kpiąc sobie z wyciągniętych dłoni wielki wóz prowadzi do miejsca w którym pustka uwiła sobie gniazdo uciekam we wspomnienia przytulam się do nich jak do namiętnej kochanki tęsknota szepcze do ucha że nic nie trwa wiecznie ona też potrzebuje wytchnienia spadająca gwiazda daje nadzieję